جدا شدن آخرین طبقه برای من خیلی جالب بود و بعد بی وزنی ...
احساس خوشایندی از آزادی که لبخندی رو بر چهره همه نشوند
. من به آهستگی از صندلیم بلند می شدم و به خندیدن ادامه می دادم.
نمی توانستم باور کنم .... صادقانه بگم همه چیز هنوز برام مثل یک رویا ست
. به دلیل اینکه با تسمه های ایمنی محکم بسته شده بودیم من نمی تونستم بیرون رو ببینم
و سرانجام زمانی که در مدار مستقر شدیم تونستیم کلاهخودمون رو بالا بزنیم وکمربندها رو شل کنیم
. لوپز دستکشش رو بیرون آورد و دستکش شروع به شنا کردن توی کابین کرد
، من نمیتوانستم در تمام اینمدت از لبخند زدن و خندیدن جلوگیری کنم...
سرانجام تونستم نگاهی به بیرون بندازم و برای اولین بار زمین رو ببینم ...
اشکم سرازیرشد . من نمی تونستم جلوی اشکهام رو بگیرم ...
حتی فکر کردن به آن صحنه هم اشک منو در میاره .
این سیاره ی زیبای بخشنده زیر شعاع گرم خورشید ...
سرشار از صلح ...
سرشار از زندگی ...
نه نشونه ای از جنگ و نه نشونه ای از مرزها و نه نشونه ای از مصیبت ها
،فقط زیبایی...
چقدر دوست دارم همه بتونند چنین تجربه ای داشته باشند و اون رو تو قلب خودشون احساس کنند
.به خصوص اونهایی که در راس حکومتهای جهان قرار دارند .
شاید این تجربه به همه انها چشم انداز جدیدی بده و کمک کنه تا صلح رو برای جهان به ارمغان بیارند
ادامه مطلب
+ نوشته شده در یکشنبه نهم مهر 1385ساعت 4:6 توسط نیها
|
+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم تیر 1385ساعت 19:10 توسط نیها
|
در دلم.....
در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد رفته اي اينک........
، اما آيا باز مي گردي .....
چه تمناي محال خنده ام مي گريد ....
آرزو مي کردم..........
دشت سرشار ز سرسبزي روياها را من گمان مي کردم
دوستي همجون سروي سر سبزچهار فصلش همه آراستگيست ....
من چه مي دانستم ؟
هيبت باد زمستاني هست ....!!!!!
من چه مي دانستم سبزه مي پژمرد از بي آبي .....؟!!!!!
سبزه يخ مي زند از سردي دي..............
. من چه مي دانستم ؟؟؟دل هر کس دل نيست .....!!!
قلب ها ز آهن و سنگ.............
قلب ها بي خبر از عاطفه ان....
+ نوشته شده در جمعه پنجم خرداد 1385ساعت 20:35 توسط نیها
|
به نام خدا
به نام خدایی که من و تو را افرید..
خدا قبل از هر چیز از تو متشکرم و شکر گذارت
کاش یک بال می داشتم
تا اوج اسمان پرواز میکردم تا اخر ستاره ها
دلم می خواهد پرواز کنم
و از این زمین خاکی تا به اوج برسم
به اونجایی که فرشتگانت همیشه در حال ستایش و تسبیح تو هستند
خدای خوبم
خودت می دانی که چقدر دلم گرفته. دلم می خواهد
ان بال را به من بدهی..............
با ان بال می توانم
به سوی همه نور ها و پاکیها حر کت کنم.
کاش بنده مقرب درگاهت می بودم.
کاش سرزمین تو این همه از من فاصله نمی داشت...
من از تو دورم فرسخها
انقدر دورم که گم شدم .
گم در میان این همه گرد و غبار
چشم هایم را پاک می کنم
از گردو غبار چیزی نیست جز
سراب . سراب سراب
کاش میشد پرواز می کردم تا به اسمان حرمت
من دلم تنگ است
و تو خود می دانی تنگتر از همیشه
می ترسم
از تنهایی از بی کسی .......
خداوندا تنهایم نگذاز
مرا ببخش و بیامرز
و بر همه گناهانم سر پوش بگذار
خداوندا من محتاج به یاریت هستم
مرا رها نکن
مرا ارام کن
وجودم را بی نهایت نور کن
+ نوشته شده در چهارشنبه سوم خرداد 1385ساعت 11:35 توسط نیها
|
چشمهای تو را وقتی که به خواب می بینم.......
سودائی می شم.صحرائی می شم تیکه تیکه تیکه میشم........
خنده های تو وقتی که یادم می اید خوش برک می شم...
پر پر می شم. ذره ذره ذره میشم..
زندگی همین است......
گاهی عاشقی . گاهی دل دقی گر چنان گر چنین.......
گاهی با همیم . گاهی بی همیم
خدا نکند از کنارما رفته رفته بر نگردی ....
یادم نمی ره .......
لحظه وداع چشمه چشمه گریه کردیم.
یاد تو به خیرای غزل شنو.
عمر تو دراز ای همیشه نی.
از کشا کش چرخ زندگی بین ما جدایی افتاد .
بی رضای ما پیش پای ما سنگ جدایی افتاد.
یاد تو به خیر ای غزل شنو.
عمر تو دراز ای همیشه نی...
+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم اردیبهشت 1385ساعت 16:11 توسط نیها
|
زندگي سه چيز است...
اشكي كه خشك مي شود....
لبخندي كه محو مي شود ....
يادي كه مي ماند و فراموش نمي شود ...
......................................................................................
........................................................................................
+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1385ساعت 11:39 توسط نیها
|
ديشب تو رفتي..............
بي اعتنا به تمام ستاره هائي كه
چشمك معنادار مي زدند
و سكوت غمگين مهتاب
از دست پاچگي
كفش هايت باقي ماند
و برخي حرف هايت ...
مثل: « دوستت دارم »
ديشب تو رفتي
امروز......
بدون دليل، رفتن بعضي ها
دليل مرگ بعضي ها شده است
ديشب تو رفتي
و من مي دانستم هر آمدني
رفتني دارد.............................
وقتي آدم، عاشق مي شود
هيچ كس كمكش نمي كند
ديشب تو رفتي....................
و من با چشم هاي گريه كرده
خواب ديدم دريا شده ام
تو بازگشته اي!
مثل خدا مهربان شده اي
و من از شوق
امواجم را به سويت مي غلتانم
تو باز رفتي ...
من از درخت سدر آن نزديكي
خواستم تو را برايم بازگرداند
او بي مهابا !
چنگ در گيسوانت انداخت
تو باز رفتي
سهم من از تو
چند تار مو شد
كه نمي توانستند عشق مرا اندازه بگيرند
از خواب برخاستم
يادم آمد ...
از زير قرآن عبورت نداده ام
و پشت سرت آب نريخته ام
.................................................................
...................................................
و تورفتی ...
+ نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم فروردین 1385ساعت 7:51 توسط نیها
|
مرگ پايان كبوتر نيست.
مرگ وارونة يك زنجره نيست.
مرگ در ذهن اقاقي جاري است.
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد.
مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد.
مرگ با خوشة انگور مي آيد به دهان.
مرگ در حنجرة سرخ ـ گلو مي خواند.
مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است.
مرگ گاهي ريحان مي چيند.
مرگ گاهي ودكا مي نوشد.
گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد.
و همه مي دانيم
ريه هاي لذت، پر اكسيژن مرگ است.
...........................................................
................................................................
+ نوشته شده در دوشنبه هفتم فروردین 1385ساعت 1:29 توسط نیها
|
بقض لحظه رو نگهدار ............
دل که باورش نمیشه ...
دست سردت می گه انگار داری
بی خاطره میری.
من و تاریکی رفیقیم.
ماه رو از شبها می گیریم.
عقربکهای زمونه خستگی سرش نمیشه.
نگو بر می گردی فردا دل که باورش نمیشه.
التماس عاشقونه به دلت اثر نکرد...
نه پشیمونی چشام تو رو......
پیش من میاره...؟
ساعت کهنه دیوار هی دقیقه ها رو نشمور...
کاشکی هرگز نیاد از راه لحظه خدا نگهدار..
آ سمون چشاتو بستی ..
نمی بینی داره می ره...
کاش می شد غرور اشکام
سر راتو بگیره....
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1384ساعت 9:23 توسط نیها
|
باز کن پنجره را که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
و بهار
روی هر شاخه کنار هر برگ
. . . شمع روشن کرده است
سال نو مبارک
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1384ساعت 6:56 توسط نیها
|
چه روز های زلالی بود!
همیشه یکی از ما چشم می گذاشت.
تا بی نهایت بوسه میشمرد.
و دیگری
در حول و حوش شهامت سایه ها پنهان می شد
ساده ساده پیدایم می کردی پونه ی پنهان نشین من
پس چرا در سکوت این مهتاب پیدایم نمی کنی؟
بیا و سر زده بگرد!
بگو سک سک! مسافر ساده ی سرودنها...
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم اسفند 1384ساعت 3:34 توسط نیها
|
وگويا تمام شد ......لحظه های بودنم با تو ........
و من مستانه در گير سكوتم ....سكوت ...سكون ...سكوت ....
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم اسفند 1384ساعت 3:8 توسط نیها
|
يك نفر با آن سه تار كهنه اش
روزهايم را دوباره رنگ زد
شعرهاي بي صدايم را كه ديد
پا به پاشان شعر شد ، آهنگ زد
پيچك خشك دلم را آب داد
با نسيم دفترم همراه شد
تا كوير راه من را ديد ، زود
تك درختي در ميان راه شد
ديد تا من خسته و غمديده ام
ياسمنهاي دلم را ناز كرد
شب كه شد آرام توي گوش من
گفت بايد تا سحر پرواز كرد
توي چشمم با سه تار كهنه اش
شعر باران را به آرامي نوشت
ديدم او را روي ديوار دلم
با نگاهش يادگاري مي نوشت .....
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم اسفند 1384ساعت 20:18 توسط نیها
|
چیزی مرا به وسعت بودن نمی برد....
از واژه دو وجهی تکرار خسته ام........
من بی رمق ترین نفسهای این حوالیم..
از بودن مکرر بر دار خسته ام..
من با عبور ثانیه ها خورد می شوم..
از حمل این جنازه هو شیار خسته ام...
+ نوشته شده در شنبه بیستم اسفند 1384ساعت 15:45 توسط نیها
|
آب كه از دستم ريخت ....دانستم كجايي ...........
اما....
لبي كه بوسيد .............لب تو نبود .......باور ندارم
دلي كه لرزيد ..............دل تو نبود .........باور ندارم
چشمي كه گريست ....چشم من نبود ....باور ندارم
قلبي كه شكست .......قلب من نبود ......باور ندارم
هنور نه ........به رنگ چشمانت نمی آيد ...............
من كه تنها نيستم ....تنهايي با من است ...
اما نه ...
.ما هر دو تنهاييم ...
باور ميكنم ....
....دانستم كجايي ...........
+ نوشته شده در سه شنبه شانزدهم اسفند 1384ساعت 4:32 توسط نیها
|
